Ya Hazreti Mevlana...

İrfan ve sevgi güneşi Mevlânâ, 5 Cemâziye'l-âhir, 672 (17 Aralık, 1273) Pazar günü gurup vakti, bütün parlaklığı ile, bütün güzellikleriyle gülerek ebediyet âleminin asumanına doğdu. Bu geceye Şeb-i Arûs (Düğün Gecesi) derler.

    Şeb-i Arus

İnsanoğlunun hayatta neleri anlamlandırabildiğine dair eldeki kanıtlar çokça fazla. Elatundan Platona,Descartes tan Konfiçyus a,Mevlanadan Muhiddin Arabiye kadar onlarca anlamdırabilirlik abidelerini sayabiliriz yeryüzü tarihinde.

Anlam üzerine yazılan eserler o kadar çoktur ki anlamızlık sadece afaki bir laf olarak düşer dilimizden ''Herşey anlamsız aslında'' şeklinde. Herşey boş!

Peki düşündük mü hiç nelere anlam veriyoruz, ya da neler anlam kazanıyor hayatımızın geçen safhalarında?  Gelecek üstüne düşünürken geçmişimize bakabiliyormuyuz mesela?Geçmişimize bakarken ne olursa olsun keşke demeden pişmanlık düşebiliyormu payımıza? Keşke demeden geleceğimize bundan sonrasız yarınlar oluşturabiliyoruz mu?

Anlamsızlık mı?

Neleri nasıl anlamsızlaştırdığımıza şöyle bir baksak?

Aşk,onur,doğruluk,sadakat,vefa,sevgi,saygı,paylaşmak,aklı başındalık...

Yeni aşklarla,küçükken başı ezilmeyen devasa yalanlar,ihanet,unutmak,nefret,çokbimişlik,bencilik,ne yapacağı bilinmez sözde delilik ve çılgınlıklar.. Böylemi yeni trend.

Anlamsızlık mı?

En yakınındakileri umursamaz hale gelen günümüz insanına Mevlana'nın ''Sevgide güneş gibi ol, dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi
ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol, ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.'' sözünden ne anlam çıkarabilir ki?

Ya da boşverin! Siz yine özgür,vefasız,bencil ve sevgisiz hayatlarınızı yaşamaya devam edin!

Anlamlı sözlerle anlamız hayatlar üzerine..

 
Bu sonbahar sessiz geçeçek belli, en güzel yardım haşmet abiden..

Yaza elveda!

Sizi bilmem ama ben o güzelim Tanrısal kıvılcımın; sevinç denen "şükür" halinin yaz mevsiminin meyvesi olduğuna inanırım Sizi bilmem ama ben o güzelim Tanrısal kıvılcımın; sevinç denen "şükür" halinin yaz mevsiminin meyvesi olduğuna inanırım. Biz ki sevgiyi şarkıda, türküde ve dahası cinayetlerimizde yüceltiriz de sevinçten söz etmekten neredeyse utanırız. Oysa sevinçle terbiye edilmemiş, sevince yönelmemiş sevgilerin kıymet-i hakikiyesi yoktur. Ve yaz öyle bir mevsimdir ki, mecburen-mecburiyetten sevgilere, al gülüm ver gülüm ilişkilerine, hesap-kitap arkadaşlıklarına bile sevinçten bir taç giydirir. Ama apaçık işte... Yaz bu kez avuçlarımda üç beş sevinç kırıntısı, dilimde sözlerinin yansı unutulmuş birkaç neşeli şarkıyla gelip geçti! Dolunaylar çıldırtıcıydı, sıcak geceler paranoyaktı; ama güneşli sabahların şefkatini hiçbir şeye değişmedim. Şimdi ağzımda kekre bir tat var. Zeytine, bala, ekmeğe benzemeyen bir tat. Sanki yazı yaşamamışım gibi... Kışın içim üşüdüğünde üstüme battaniye gibi çekip sarınacağım sıcak anılarım da çok az bu kez. Yine de teşekkür ederim sevgili yaz! Elimi hiç bırakmadığın, gözlerimi hep tam zamanında kamaştırdığın için teşekkür ederim. İnsanı kaderiyle seviştirebildiğin için, teslimiyeti yakışıklı kıldığın için, mutlularla mutsuzlar arasındaki muazzam "sınıf farkı"nı yumuşattığın için sevgili yaz, sana bütün kalbimle teşekkür ederim. Mızmızlıklarımızı koyulaştırmamıza izin vermediğin, yoksulluk ve yoksunluklarımızı gözümüze sokmadığın, bizi de sokak çocukları gibi koruyup kolladığın için, ey yaz, sana binlerce kez teşekkür ederim. Şimdi veda vakti geldi. Ne kadar zor geliyor veda etmek... Birdenbire olsa neyse, ağır ağır gidiyorsun. Şiirdeki gibi önce "balkona karanlığın kuştüyleri doluşuyor", ardından aylak mı aylak bir güneş ve derken yağmur... Onsuz nasıl yaşanılacağım bilemediğimiz bir sevgili gibi terkediyorsun... Benim gibi kıpırdamayı sevmeyen bir kedinin kalbi bile leyleklere özeniyor. Sanki hafif hafif göçe hazırlanıyor, seninle birlikte kanatlanıp buradan girmek istiyor kalbim. Elveda güzelim mevsim, hoşcakal!.. Bizim arkanda ne halde kalacağımızı hiç sorma! Çünkü kısmetse, yazılmışsa, yine bahar geliyor. Ve bir gün, bir sabah yine sen!.. HB.